Λένε ότι η
ζωή μας είναι μια μεγάλη, ατέλειωτη αλυσίδα από στιγμές… στιγμές όμορφες,
γλυκές, άσχημες, τρομαχτικές, στιγμές ενωμένα στενά η μία με την άλλη, που
οδηγούν αναπόφευκτα και σταθερά η μία στην άλλη , σε ένα τέλειο χρονικό μοτίβο
που μας έφερε στην ακριβή θέση που βρισκόμαστε τώρα…
Είναι όμως
έτσι ; Είναι όλες οι στιγμές μας ισότιμοι κρίκοι στην αλυσίδα της ζωής μας ;
Τις βιώνουμε όλες με την ίδια ένταση και κυρίως… τις θυμόμαστε όλες το ίδιο;
Πόσες φορές
έχουμε ακούσει το περίφημο <<
Θυμάμαι σαν χθες…>> ή << είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα
από…>> για κάποιο γεγονός ή κάποια εμπειρία που μας σημάδεψε και έμεινε
μαζί μας άτρωτη και αναλλοίωτη για τόσα χρόνια ; Το πρώτο βλέμμα που έριξες στο
πρόσωπο του παιδιού σου, το πρώτο << σ’ αγαπώ >> που άκουσες από
τον παιδικό σου έρωτα, η πρώτη αγκαλιά που έκανες στο σκύλο σου, εκείνη η
τέλεια καλοκαιρινή μέρα στη θάλασσα, η μέρα που δοκίμασες το ωραιότερο
μελομακάρονο του κόσμου… ο άγριος καβγάς με την αδερφή σου , το τελευταίο αντίο
σε κάποιον που αγαπούσες πολύ… λάμπουν το ίδιο φωτεινά στα σκοτάδια του μυαλού
σου ; Kαίνε με την ίδια ένταση την ψυχή σου ;
Η ψυχολογία
μιλάει για μνημονικές αναλαμπές, μνήμες
δηλαδή που σε αντίθεση με τον κανόνα, αντί να θαμπώσουν και αφήσουν ένα αχνό
σημάδι στη συνείδησή μας, με το πέρασμα του χρόνου, μένουν εκεί πιο ζωντανές,
πιο φωτεινές και πιο κρυστάλλινα πεντακάθαρες κι από το που βρισκόσουν πριν μία
ώρα και το τι έφαγες χθες.
Γιατί όμως ; Ποιος διαλέγει τις μνήμες που
μένουν και τις μνήμες που σβήνονται και γιατί αυτά τα τόσο παρελθοντικά
γεγονότα πιάνουν χώρο στην τόσο πολύτιμη μνήμη μας ;
Ο άνθρωπος
έχει από τη φύση του την τάση να ξεχωρίζει και να θυμάται πολύ καλύτερα τα
άσχημα και οδυνηρά γεγονότα από τα ευχάριστα. Κι αυτό γιατί όταν θυμάσαι το
ατύχημα που έζησες πριν πέντε χρόνια, την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, μια
πυρκαγιά, ένα σεισμό, έναν τσακωμό δεν θυμάσαι απλά τις εικόνες που είδες, ή τα
λόγια που άκουσες, αλλά θυμάσαι πολύ πιο ζωντανά τα συναισθήματα που βίωσες… Αν
κλείσεις τα μάτια σου μπορείς ακόμα να αισθανθείς τον πόνο, τον φόβο, την οργή,
την απόγνωση, το μούδιασμα. Είναι… σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί χρειάστηκε
να επουλώσεις τις πληγές σου , να ψάξεις τη δύναμή σου, να ελέγξεις τα δάκρυά
σου… και ο αγώνας να δραπετεύσεις σε έκανε να θυμάσαι ακόμα πιο ζωντανά τη
φυλακή σου.
Γι’ αυτό και
οι άσχημες στιγμές θέριεψαν και γιγαντώθηκαν μέσα σου. Έπαιρναν δύναμη από την
αδυναμία σου και θέληση από την παραίτησή σου και ακόμα στέκονται εκεί και
πολιορκούν την ευτυχία σου…
Κάπου εκεί
όμως γίνεται ένα μικρό θαύμα. Κι εκεί που περπατάς νικημένος από το άσχημο
παρελθόν σου, με σκυφτούς τους ώμους από το βάρος του πόνου που πέρασε αλλά δεν
πέθανε, και τα μάτια θαμπά από τα δάκρυα που στέρεψαν… εκεί, βλέπεις έναν
σκυθρωπό πλανόδιο να πουλά μπαλόνια και ξαφνικά βρίσκεσαι στο πάρτι έκπληξη που
σου έκαναν στη δευτέρα λυκείου. Ακούς εκείνο το τραγούδι μέσα από τα παράσιτα
του ραδιοφώνου και μπορείς να δεις πεντακάθαρα τη λάμψη που είχαν τα μάτια του
στο πρώτο σας ραντεβού…
Και
ορθώνεται το ανάστημά σου, και καθαρίζει το βλέμμα σου, λάμπει το χαμόγελό
σου… γιατί καταλαβαίνεις ότι ανάμεσα
στους σκουριασμένους κρίκους της αλυσίδας σου, λαμποκοπούν αυθάδικα κι εκείνοι
οι αστραφτεροί και καλογυαλισμένοι. Δεν τους έδινες σημασία μέχρι τώρα γιατί
είναι πολύ λιγότεροι και ήσουν πολύ απασχολημένος τρίβοντας την ασχήμια του
περασμένου πόνου. Εκείνοι όμως περίμεναν υπομονετικά να τους επιτρέψεις να σε
ενθαρρύνουν… να σου πουν ότι παρόλο που τους αγνοούσες εκείνοι ήταν πάντα εκεί.
Και όσο τώρα τους ξεδιαλέγεις με προσοχή και τους βάζεις δίπλα στους
σκουριασμένους, το φως τους ξεθωριάζει την ασχήμια. Εκτιμάς το μεγαλείο τους
απολαμβάνοντας την ευτυχία που σου προσφέρουν και τότε καταλαβαίνεις.
Η ζωή είναι
στιγμές και η ευτυχία επιλογές. Επέλεξε λοιπόν, όσο δύσκολο και αν είναι, να
αφήνεις τις όμορφες στιγμές να δυναμώνουν τα βήματά σου και να σε οδηγούν σε
λαμπερά μονοπάτια και όχι σκοτεινά σοκάκια.
Γράφει, η
Μαριαλένα Τσομπανάκη
