Θέλουμε να
είμαστε τα καλύτερα παιδιά, οι καλύτεροι μαθητές, οι καλύτεροι φίλοι, οι πιο
όμορφοι, οι πιο έξυπνοι, οι πιο αστείοι , οι πιο δημοφιλείς και όποιος άλλος υπερθετικός
βάλει το κεφάλι μας, ανεξάρτητα από τον αν μπορούμε ή αν έχει κάποιο νόημα η
εκπλήρωση αυτής της βαθιάς και ακόρεστης επιθυμίας.
Φυσικά ο
αγώνας αυτός προς την τελειότητα δεν είναι απόλυτα έμφυτος… από μικροί
μαθαίνουμε να συνδυάζουμε την ευτυχία με την τελειότητα, χωρίς φυσικά να έχουμε
κανένα απτό παράδειγμα ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ τους. Το περιβάλλον μας
ωστόσο, φροντίζει να μας οδηγεί προς τα εκεί από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό
μας. << άριστα είναι μόνο το δέκα
>>, << καλές σχολές είναι μόνο τα ΑΕΙ >> , << επιτυχημένος
είναι μόνο ο πλούσιος >> , << όμορφος είναι μόνο ο αδύνατος
>> , << σωστός άντρας είναι μόνο ο γραμμωμένος , πλούσιος , σκληρός
και ανέκφραστος >> και << σωστή γυναίκα είναι μόνο η δίμετρη ,
καλλονή και πάντα χαμογελαστή >> .
Είναι
γεγονός ότι η πρόθεση όλων αυτών των διδαγμάτων
σχεδόν ποτέ δεν είναι κακοπροαίρετη. Η επιτυχία και η διάκριση σε οποιονδήποτε
τομέα της ζωής μας είναι καθ’ όλα επιθυμητή και καλοδεχούμενη και η ροπή προς
αυτήν είναι κάτι που ασφαλώς πρέπει να καλλιεργηθεί. Ωστόσο μαζί με την καλή πρόθεση είναι πολλοί
οι παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν το τελικό μήνυμα που λαμβάνουμε. Όταν
μαζί με αυτήν μπλεχτούν και όλα τα αρνητικά στερεότυπα, ο εγωισμός, η
ανασφάλεια και η γενικότερη άγνοια που δυστυχώς κυριαρχούν στην εποχή μας τα πράγματα
αλλάζουν ριζικά και η τελειότητα γίνεται από έμπνευση για υγιή προσπάθεια, ένα
όνειρο άπιαστο και εφιαλτικό .
Όμως όπως
και για όλα τα σοβαρά προβλήματα που φαντάζουν άλυτα, μερικές μόνο στιγμές
καθαρής και ανεπηρέαστης σκέψης μπορούν να αλλάξουν σημαντικά τα πράγματα.
Γιατί πόσο εύκολη θα ήταν η ζωή μας αν πολύ απλά βάζαμε στο μυαλό μας το γεγονός
ότι η τελειότητα δεν υπάρχει; Αυτό το
άψογο χωρίς λάθη , χωρίς παραπατήματα και λάθος επιλογές μονοπάτι, που τόσο θα
θέλαμε να μπορούμε να ακολουθήσουμε στη ζωή μας, είναι κάτι που έχουμε
δημιουργήσει με τη φαντασία μας και όσο κι αν το ευχόμαστε δεν θα πάρει ποτέ
πραγματική μορφή ούτε για μας ούτε και για κανέναν άλλον.
Έχουμε
μάθει να βάζουμε σε μια γωνία τον εαυτό μας και να τον βομβαρδίζουμε με κατηγορίες
όπως << η Μαρία είναι καλύτερη από σένα στα μαθήματα >>, << ο
Κώστας είναι πολύ πιο όμορφος από εσένα >>, << ο Γιάννης έχει πολύ
περισσότερους φίλους>> , << η Στέλλα είναι πολύ πιο επιτυχημένη
οικονομικά >> , και θέλουμε τόσο απεγνωσμένα όχι να μοιάσουμε στην Μαρία,
τον Κώστα, το Γιάννη, τη Στέλλα αλλά να γίνουμε αυτοί. Γιατί σύμφωνα με τη
λογική μας εκείνοι έχουν αυτό που μας λείπει και άρα είναι ευτυχισμένοι, σε
αντίθεση με εμάς τους ατελείς και ανολοκλήρωτους. Αν όμως ρωτήσεις όλους
αυτούς, αν είναι τέλεια, απόλυτα ευτυχισμένοι το πιο πιθανό που θα σου πουν, είναι ότι
όχι μόνο δεν είναι τέλειοι εκεί που τους θεωρείς εσύ, αλλά θα βρουν άλλα δέκα
σημεία για τα οποία θα ήθελαν να είναι κάποιοι άλλοι. Και αυτοί οι κάποιοι
άλλοι θα ήθελαν να είναι κάποιοι άλλοι και πάει λέγοντας… Εκεί που βλέπεις
τελειότητα στη πραγματικότητα υπάρχει άλλη μια ατέλεια και ο κύκλος συνεχίζεται
φαύλος.
Φυσικά δεν
προσπαθώ να σου πω ότι οι προσπάθειές σου να βελτιωθείς είναι μάταιες και
άσκοπες. Αλλά ότι πρέπει να ορίζεις την τελειότητα με γνώμονα εσένα και όχι
τους άλλους. Να προσπαθείς να γίνεσαι το καλύτερο δυνατό εσύ και όχι καλύτερος
από οποιονδήποτε άλλον.
Άλλωστε οι
ατέλειες που εσύ θεωρείς ελαττώματα δεν είναι τόσο δυσάρεστες όσο πιστεύεις.
Ένας τέλειος , πλήρης άνθρωπος, με
κανένα ψεγάδι, καμία ανάγκη, καμία απαίτηση ούτε από τον εαυτό του ούτε από
κανέναν, δεν υφίσταται, γιατί δεν έχει λόγο να υπάρχει. Πώς θα γέμιζες τις
μέρες σου αν δεν χρειαζόσουν κανένα φίλο
για το τέλεια ολοκληρωμένο εγώ σου; Αν ο τέλειος εαυτός σου δεν είχε κάνει
κανένα λάθος τότε πώς θα μάθαινες το σωστό και το λάθος ; Αν η τέλεια
ολοκληρωμένη προσωπικότητά σου δεν είχε κανένα περιθώριο βελτίωσης ποιος
ακριβώς θα ήταν ο σκοπός της ζωής σου; Aν ήξερες και είχες ήδη τα πάντα τότε
τι θα σε ενθουσίαζε, τι θα περίμενες, τι θα έκανε όμορφη τη ζωή σου ;
O τέλειος
άνθρωπος δεν μπορεί να συνυπάρξει με κανέναν και τίποτα. Το μόνο τέλειο στη ζωή
μας είναι ο απαράβατος νόμος του ότι όλοι ανεξαιρέτως είμαστε λιγότερο ή
περισσότερο ατελείς και γι’ αυτό και κουμπώνουμε όλοι μεταξύ μας σαν κομμάτια
στο ίδιο αιώνιο πάζλ.
Τέλειο είναι
μόνο το ατελές…
Γράφει, η
Μαριαλένα Τσομπανάκη
