Πόσες φορές δεν πήγες στο μάθημα γιατί δεν άκουσες το ξυπνητήρι; Πόσες φορές άργησες είκοσι με τριάντα λεπτά γιατί έχασες το λεωφορείο; Και πόσες φορές είπες πως έχει υπερβολικά καλό καιρό για να κλειστείς σε ένα αμφιθέατρο και προτίμησες να πας για καφέ;

Η απάντηση και για τις τρείς ερωτήσεις είναι η ίδια. Πολλές!!

«Έλα μωρέ» είπες , «όλο και από κάποιον θα πάρω τις σημειώσεις, δεν χάθηκε ο κόσμος».

Και σε ρωτάω λοιπόν, τις πήρες;

«Ναι!» θα μου απαντήσεις. «Τις έβγαλα φωτογραφία στο επόμενο μάθημα».

Έτσι δεν είναι;

Έλα όμως που οι φωτογραφίες δεν πιάνονται ως σημειώσεις.

Κάπου εδώ είναι που αρχίζεις τις αντιρρήσεις και θα ήθελες να ήσουν εδώ να μου αποδείξεις το αντίθετο. Κατά βάθος όμως ξέρεις πως έχω δίκιο. Για πόσο καιρό θα θυμάσαι από ποιο μάθημα και μέρα είναι οι συγκεκριμένες φωτογραφίες; Το πολύ για ένα μήνα, άντε και λίγο παραπάνω. Όταν πλησιάσει η εξεταστική το ξέρω και γω, το ξέρεις και συ, το ξέρουν όλοι οι φοιτητές της νέας γενιάς πως θα πανικοβληθείς και θα τρομάξεις στην ιδέα πως οι σημειώσεις από όλα τα μαθήματα βρίσκονται ανακατεμένες στο κινητό σου. Τότε μόνο θα καταλάβεις πως δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσεις να ψάξεις ποιες φωτογραφίες αντιστοιχούν στο μάθημα που δίνεις την Τρίτη, καθώς είναι πολλές και ανάμεσά τους μεσολαβούν σημειώσεις άλλων μαθημάτων.

Και κάπως έτσι ξεκινάει το κυνήγι των σημειώσεων. Θα στείλεις μήνυμα στις ομαδικές στις οποίες είσαι μέσα,  θα παρακαλέσεις σε όλες τις ομάδες του τμήματος και της σχολής σου, θα θυμηθείς ξαφνικά όλα τα άτομα που έχεις χαιρετήσει στο αμφιθέατρο, έχεις γνωρίσεις στην καφετέρια και έχεις καθίσει δίπλα τους στο λεωφορείο. Μετά από όλα αυτά, ναι κάποιος θα βρεθεί να σε βοηθήσει να βγάλεις το φίδι από την τρύπα. Συμφωνείτε λοιπόν να συναντηθείτε την επόμενη μέρα στη σχολή και επιτέλους χαλαρώνεις και βγαίνεις για ποτό. 

Ξημερώνει, το ξυπνητήρι χτυπά και εσύ πατάς αναβολή τουλάχιστον δύο φορές, θυμάσαι όμως πως έχεις κάποιες σημειώσεις να παραλάβεις και έτσι σηκώνεσαι. Δεν έχεις επιλογή, αυτές οι σημειώσεις είναι η τελευταία σου ελπίδα, οπότε ετοιμάζεσαι και φεύγεις. Φτάνεις σχολή, συναντάς τον νέο κολλητό σου και ξεκινάς για το βιβλιοπωλείο να βγάλεις φωτοτυπίες τις σημειώσεις του. Φυσικά η κυρία πίσω από την πάγκο σου ζητάει περισσότερα χρήματα αφού εκμεταλλευόμενη την εξεταστική περίοδο έχει κάνει αύξηση 70%, βρίζεις λίγο από μέσα σου αλλά της τα δίνεις και φεύγεις χαρούμενος. Πλέον η πιθανότητα να περάσεις το μάθημα δεν είναι μηδαμινή.

Και όλα αυτά γιατί δεν πήγαινες στα μαθήματα σου. Από εδώ και πέρα λοιπόν τέρμα οι βόλτες, τέρμα οι καφέδες, τέρμα οι κοπάνες! 

Όχι εντάξει εννοείται πως κάνω πλάκα. Είμαστε φοιτητές και αυτό που μας χαρακτηρίζει και δεν θα αλλάξει ποτέ είναι οι κοπάνες. 

Όσον αφορά όμως τις σημειώσεις δε πιστεύω να επιμένεις ακόμα πως οι φωτογραφίες είναι καλή ιδέα. Φρόντισε λοιπόν κάθε δέκα με δεκαπέντε μέρες να ζητάς από τον φίλο/γνωστό σου το τετράδιό του και να μαζεύεις σιγά σιγά τις απαραίτητες σημειώσεις. Με αυτόν τον τρόπο θα γλυτώσεις χρήμα και άγχος και πίστεψε με δεν θα σου πάρει πολύ χρόνο.

Δεν είναι κακό να κάνεις κοπάνες αρκεί να έχεις στο μυαλό σου πως πρέπει να περάσεις και κάποια μαθήματα.