Ο «όλα πολύ» βιώνει τα πάντα με ένταση και ταχύτητα μεγατόνων. Δεν πονάει, διαλύεται , δεν χαίρεται, εκστασιάζεται, δεν συμπονά, υποφέρει, δεν θυμώνει, εκρήγνυται, δεν συμπαθεί, ερωτεύεται , δεν αγαπά, λατρεύει…Αν μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να σταθούμε για λίγο στο πλάι και να δούμε με καθαρά, αντικειμενικά μάτια την πορεία της ζωής μας… θα καταλαβαίναμε ότι αναπόφευκτα οι μέρες μας γεμίζουν και αδειάζουν από την παρουσία ανθρώπων που άλλοτε θυμόμαστε με νοσταλγία, άλλοτε με απέχθεια και άλλες φορές με αδιαφορία.
Θέλω λοιπόν, για μια στιγμή, να φέρεις στο νου σου εκείνον ή εκείνη, που έχεις προς το παρόν καταχωρήσει στα στενά δωματιάκια του μυαλού σου ως… υπερβολικό. Και μην προσπαθήσεις να το αρνηθείς, γιατί ξέρεις και ξέρω ότι όσο κι αν δεν μας αρέσει ή όσο κι αν το αποφεύγουμε κάποιες ταμπέλες τοποθετούνται μηχανικά σε πρόσωπα του περιβάλλοντος μας. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος που περιφέρεται στα σοκάκια της εκτίμησής σου με τη λέξη υπερβολικός τυπωμένη στο μέτωπό του, είναι πιθανό, να είναι ένας εγωκεντρικός, ανασφαλής και ενοχλητικός ηλίθιος που θα έκανε τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή και τα βλέμματα πάνω του, ή να είναι απλά ένας άνθρωπος του τύπου «όλα πολύ».
Αν δεν έχεις συναντήσει τέτοιο άνθρωπο ή αν δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος, θα δυσκολευτείς να καταλάβεις. Συχνά ο τύπος του «όλα πολύ» μπερδεύεται, όπως είπα, με τον κλασσικά υπερβολικό, αυτόν που αντιδρά με τη δεκαπλάσια από το φυσιολογικό ένταση σε κάθε τι που συναντά, προκαλώντας και κυρίως επιδιώκοντας ομηρικές σκηνές και αμέριστη προσοχή. Ο άνθρωπος για τον οποίο θέλω να σου μιλήσω όμως είναι πολύ διαφορετικός από αυτό. Οι αντιδράσεις του μπορεί να είναι εξίσου κραυγαλέες και αντίθετες με τη νόρμα του φυσιολογικού, η πηγή τους όμως είναι εκ διαμέτρου αντίθετη. Οι αντιδράσεις του, ο τρόπος που μιλάει, που γελάει, που συζητάει, που σκέφτεται, είναι στοιχεία βαθιά ριζωμένα στο DNA του, κομμάτια του εαυτού του που όσο κι αν προσπαθήσει να καταπιέσει ή να αγνοήσει είναι μαθηματικά αδύνατο να τα καταφέρει.
Tα απλά όμορφα ή άσχημα συναισθήματα που βιώνεις εσύ καθημερινά σαν ενδιαφέρουσες εναλλαγές στη διάθεσή σου, εκείνος τα ζει κυριολεκτικά σαν ηφαίστειο συναισθημάτων , σαν τσουνάμι χαράς λύπης , συμπόνιας, έρωτα, θυμού ή αγάπης που ορμά πάνω του, τον κυκλώνει και τον πνίγει, τον κάνει να ασφυκτιά και τότε… ξεσπά.
Ξεσπά με το ένα δέκατο της έντασης που βιώνει και όμως είναι πάνω από αρκετό για να δημιουργήσει μια υπερβολική αντίδραση , για να γυρίσει τα κεφάλια των γύρω του και να κάνει το « υπερβολικός» να τυπωθεί στο μέτωπό του. Και ενώ ο πραγματικά υπερβολικός είναι εξ ορισμού κυνηγός προσοχής, ο « όλα πολύ» συχνά την απεχθάνεται ή απλά αδιαφορεί για αυτή. Ο υπερβολικός ξεσπά με ένα στόχο ενώ ο « όλα πολύ » ξεσπά από καθαρή ανάγκη, γιατί πολύ απλά του είναι αδύνατο να κάνει διαφορετικά. Για σένα είναι καθαρή υπερβολή να χοροπηδάει κάποιος από χαρά επειδή γέννησε το σκυλί του γείτονα, να δίνει το παλτό των εκατό ευρώ στον άστεγο που κρυώνει ή να βρίζει θεούς και δαίμονες και να ετοιμάζεται να σπάσει ότι βρει μπροστά του επειδή κάποιος του έκλεισε το parking. Για εκείνον όμως είναι απλά η φύση του, ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό και η καρδιά του, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο και την πραγματικότητα. Γιατί εκείνος δεν βλέπει ένα μάτσο κουτάβια, αλλά βιώνει την αγωνία του ιδιοκτήτη, νιώθει τον πόνο του ζώου, εκστασιάζεται από το θαύμα της γέννησης, ηρεμεί από την ανακούφιση της καλής έκβασης… θαμπώνεται από την ομορφιά της νέας ζωής και φαντάζεται με τρόπο απίστευτα γλαφυρό της όμορφες στιγμές που θα ακολουθήσουν στο σπίτι του γείτονα. Και τα ένιωσε όλα αυτά σε ένα μόνο δευτερόλεπτο, στο χρονικό διάστημα που χρειάστηκε για να ακουστεί η φράση << γέννησε η Λίζα !!>> . Το ότι χτυπάει παλαμάκια στη μέση του σαλονιού και χαμογελά σαν παιδί σε εργοστάσιο σοκολάτας είναι απόλυτα φυσιολογικό για εκείνον. Δεν το κάνει για να σου δείξει πόσο φιλόζωος, ή αυθόρμητος είναι αλλά γιατί πηγάζει από την ψυχή του απλά, φυσικά και ανεμπόδιστα.
Πολλές φορές στη ζωή του θα προσπαθήσει να καταπιέσει τις αντιδράσεις του…, να γίνει πιο… φυσιολογικός, λιγότερο δύσκολος για τους γύρω του, λιγότερο << υπερβολικός>> ο αγώνας όμως είναι μάταιος. Όπως κάθε ζωντανό πλάσμα με το να απαρνιέται τη φύση του, εκείνη φθείρεται και τον εγκαταλείπει, τον αφήνει μόνο, μουδιασμένο και κενό, γεμίζοντας τον λύπη. Και αυτή η λύπη δεν είναι η δική σου κλασσική περίπτωση του «έχω τις μαύρες μου» αλλά είναι κατάθλιψη βαριά και απέραντη που τον διαλύει και τον βυθίζει ακόμα περισσότερο στο λαβύρινθο του τίποτα. Και εκεί είναι που συνήθως το δίλημμα σχηματίζεται στο κεφάλι του: «είτε παραμένω ο εαυτός μου είτε παραιτούμαι».
Αυτοί που από τη φύση έχουν προικισθεί και με γενναιότητα και ισχυρογνωμοσύνη εκτός από τον ισοπεδωτικό συναισθηματισμό τους θα διαλέξουν το πρώτο ενώ οι περισσότερο δειλοί το δεύτερο. Είναι λοιπόν μονόδρομος… επιβίωση = αυτοαποδοχή.
Ζόρικες καταστάσεις θα μου πεις… και ναι, έχεις δίκιο. Είναι ζόρι , είναι μπελάς, είναι βαβούρα και τεράστιο ξεβόλεμα να συμβιώνεις με έναν τέτοιο άνθρωπο… ακόμη και να τον ανέχεσαι. Αν και για να είμαστε ακριβείς οι άνθρωποι αυτοί δεν θα σχηματίσουν ποτέ σχέσεις ανοχής με κανέναν. Για αυτούς είναι όλα ή τίποτα είτε αγαπιέστε, είτε μισιέστε και αν μισιέστε δεν υπάρχει χρόνος ή αιτία για την οποιαδήποτε... ανοχή. Όπως και για κάθε τι άλλο στη ζωή, όμως, όσα πιο πολλά ποντάρεις τόσο πιο πολλά μπορεί και να κερδίσεις. « Τα αγαθά κόποις κτώνται» έλεγαν οι παλιοί και δεν είχαν άδικο. Αν δεν ανήκεις στην κατηγορία αυτού του ανθρώπου αλλά παρ’ όλα αυτά τον θες στη ζωή σου, η προσπάθεια που χρειάζεται να καταβάλεις είναι τεράστια και η υπομονή σου γαιδουρινή.
Θα πρέπει να βιώσεις κάθε ξέσπασμα, κάθε έκρηξη θυμού , ζήλειας, απογοήτευσης, επικά κλάματα, και ομηρικούς καυγάδες και θα πρέπει να μάθεις όχι να τα καταπίνεις αμάσητα αλλά να τα κρίνεις με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά. Αν προσπαθήσεις να τον αλλάξεις, να τον φέρεις στα μέτρα σου, να τον «λογικέψεις» λίγο, τον έχασες μία και καλή. Γιατί εκείνος ξέρει τον εαυτό και τον έχει μετά από μεγάλη προσπάθεια αποδεχτεί, και δεν πρόκειται να αφήσει εσένα και την τετράγωνη λογική σου να γκρεμίσετε όσα έχτισε με κόπο. Πρέπει να τον δεχτείς όπως είναι, αυτόν και το υπέροχο χάος του.
Μην νομίζεις όμως ότι με τον αποδεχτείς η συμβίωσή σας θα είναι μια μόνιμη κατάσταση που αυτός θα απαιτεί και εσύ θα δίνεις μέχρι τελικής πτώσης. Εδώ κάνεις μεγάλο λάθος. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να απαιτεί πολλά αλλά ότι και να παίρνει το επιστρέφει επί χίλια. Γιατί μην ξεχνάς ότι εκείνος νιώθει τον πόνο σου, την προσπάθεια σου, την απογοήτευσή σου, νιώθει τα πάντα… και δεν αισθάνεται απλή ευγνωμοσύνη που συνεχίζεις να στέκεσαι δίπλα του αλλά σε θεοποιεί και σε λατρεύει. Ο «όλα πολύ» δεν είναι απλός φίλος, είναι πιστό σκυλί, δεν είναι απλός, εραστής , είναι σαιξπηρικός έρωτας. Είναι αυτό το είδος του ανθρώπου που, το να αφήσει το λεωφορείο να σε χτυπήσει και να μην πάρει τη θέση σου δεν είναι καν πιθανότητα στο μυαλό του. Θα σε λατρέψει, θα σε προσέξει και θα σε φροντίσει όσο κανένας ποτέ δεν μπόρεσε, θα σε ανεβάσει στα ουράνια και θα σε κάνεις να βιώσεις συναισθήματα που δεν ήξερες καν ότι υπήρχαν. Και αν έχεις αντέξει μέχρι εκείνο το σημείο, τότε είναι που θα καταλάβεις ότι όσα κι αν έδωσες ήταν πολύ λιγότερα από αυτά που πήρες σε αντάλλαγμα. Και πλέον δεν θα μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς εκείνον, γιατί πλέον θα είναι κομμάτι του εαυτού σου. Ένα κομμάτι περίπλοκο και απαιτητικό αλλά αναπόσπαστο.
Προσπάθησε λοιπόν την επόμενη φορά να δώσεις λίγο περισσότερο χρόνο πριν τοποθετήσεις τις ταμπέλες σου. Έχε στο μυαλό σου ότι ο άνθρωπος είναι το πιο σύνθετο και το πιο πολύπλευρο πλάσμα πάνω στη γη, και ποτέ δεν θα ξέρεις ποια από αυτές τις πλευρές θα είναι αυτή που θα σε οδηγήσει στην ευτυχία αν δεν κρατήσεις την καρδιά σου περισσότερο ανοιχτή και τη λογική σου λιγότερο τετράγωνη.
Γράφει, η Μαριαλένα Τσομπανάκη
