Το σπίτι μας
είναι το καταφύγιό μας. Η φωλιά μας θα έλεγε κάποιος περισσότερο ρομαντικός.
Μεγάλο ή μικρό, πολυτελές ή φτωχικό, φοιτητικό, οικογενειακό ή οποιαδήποτε άλλη
ιδιαίτερη προσωπική εκδοχή μας, είναι το μέρος που μας περιμένει μετά από μια
δύσκολη ή εύκολη μέρα στη δουλειά, τη σχολή ή οπουδήποτε έχει ο καθένας μας
επιλέξει να περνάει τις ώρες του.
Είναι το μέρος που θα μας ξεκουράσει, θα μας ηρεμίσει και θα μας χαρίσει εκείνες τις πολύτιμες στιγμές χαλάρωσης και ανασύνταξης που έχουμε τόση ανάγκη για να συνεχίσουμε την καθημερινότητά μας.
Είναι το μέρος που θα μας ξεκουράσει, θα μας ηρεμίσει και θα μας χαρίσει εκείνες τις πολύτιμες στιγμές χαλάρωσης και ανασύνταξης που έχουμε τόση ανάγκη για να συνεχίσουμε την καθημερινότητά μας.
Όλοι αγαπάμε
και έχουμε ανάγκη το σπίτι μας. Μέχρι εδώ όλα καλά… Όπως όμως σε κάθε χρυσό
κανόνα υπάρχει αυτή η τέλεια – ατελής εξαίρεση, έτσι και σε αυτήν την περίπτωση
υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν πάει την αγάπη για το σπίτι τους, ένα… ή παραπάνω
από ένα βήματα παρακάτω. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι, πάσχουν από το διόλου
ευκαταφρόνητο και διόλου αστείο << σύνδρομο της σπιτόγατας >> :
είναι ερωτευμένοι με το σπίτι τους, βρίσκονται σε πολυετή και σοβαρή σχέση με
τον καναπέ τους και θεωρούν το τύλιγμα με την κουβέρτα ενδυματολογική επιλογή,
από τις πιο αγαπημένες ( συνδυάζεται τέλεια με χιλιοφορεμένη πιτζάμα και
πολύχρωμη, κατά προτίμηση, κάλτσα).
Τώρα θα μου
πεις… υπερβολές… όλοι περνάμε εκείνες τις μέρες που δείχνουμε και νιώθουμε << κομμάτια
>> και το μόνο που θέλουμε είναι λίγο χρόνο με τον εαυτό μας… Εδώ όμως είναι που έρχεται και η
διαφοροποίηση. Ενώ δηλαδή για τον κάθε άλλον άνθρωπο εκεί έξω εκείνες οι μέρες
είναι μια αναγκαία αλλαγή στη ρουτίνα του, για τον αγαπημένο, πάσχοντα
σπιτόγατο είναι η ίδια η ρουτίνα του.
Σου θέτω για
λίγο το σκηνικό: Παρασκευή απόγευμα, μια ενδιαφέρουσα και κουραστική εβδομάδα
έχει φτάσει στο τέλος της και επιτέλους μπαίνεις στο σπίτι σου. Αλλάζεις, τρως
κάτι και κάθεσαι στον καναπέ για να ξεκουραστείς. Και ενώ τα βλέφαρά σου
αρχίζουν αργά και σταθερά να βαραίνουν, έρχεται εκείνο το γνωστό μήνυμα που
πάει κάπως έτσι:
<< To βράδυ θα βγούμε για
ποτό με τα παιδιά. Εννοείται πως θα έρθεις. Στις εννιά να είσαι έτοιμος/ έτοιμη
>>
Λογικό θα
μου πεις… Παρασκευή βράδυ, σαββατοκύριακο έρχεται, τι πιο λογικό από το να το
ρίξουμε λίγο έξω; Κι ενώ η πρόταση είναι αρκετά συνηθισμένη και ίσως και
αναμενόμενη οι αντιδράσεις μπορεί να ποικίλουν. Τι εννοώ ;
Μη
σπιτόγατος : << Μμμ… είμαι λίγο πτώμα αλλά εντάξει… Παρασκευή είναι σιγά
μην μείνω μέσα! Κοιμάμαι ένα μισάωρο και αρχίζω να ετοιμάζομαι, θα περάσουμε
τέλεια!! >>
Σπιτόγατος : << Εεε… όχι. Απλά.. όχι.
>>
Προσποιείται
ότι το μήνυμα δεν υπάρχει για ένα δεκάλεπτο και όταν δεν τα καταφέρνει πια
συνεχίζει ως εξής : << Μα καλά.. είναι δυνατόν ; Παρασκευή βράδυ είναι!!
Ο κόσμος είναι κουρασμένος… ( κόσμος = μόνο αυτός ) όλη την εβδομάδα στο πόδι
είμαστε πότε θα ξεκουραστούμε ; Δεν καταλαβαίνει ότι έχω ήδη βάλλει πιτζάμες ;!
>> κατσουφιάζει για ακόμη ένα δεκάλεπτο και συνεχίζει : << Να
πάρει… άμα δεν πάω θα με πουν ξενέρωτο/η… >> και στο τέλος φυσικά
καταλήγει : << Ας με πουν. Εγώ δεν πάω >>.
Αυτή η φοβία
περί ταμπέλας της << ξενερωσιάς >> προκύπτει από τις παρακάτω
φράσεις που κάθε σπιτόγατος έχει ακούσει πολύ παραπάνω από μία φορές :
1. << Μα
καλά άμα δεν βγεις τώρα που είσαι νέος πότε θα βγεις >>
2. << Τι
κάνεις όλη την ώρα μέσα στο σπίτι, δεν βαριέσαι;>>
3. << Όλοι
οι άνθρωποι της ηλικίας σου είναι έξω και περνάνε καλά κι εσένα σε τρώνε οι
τοίχοι…>>
4. <<
Όταν θα κάνεις οικογένεια και δεν θα μπορείς να βγαίνεις αναγκαστικά, τότε θα
χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο >>
5. << Δεν
θα έρθεις ; ααα.. είσαι άρρωστος/η ε ; >>
6. << Τι
σου συμβαίνει; Είσαι καλά; Μήπως έχεις κατάθλιψη; >>
Κι ενώ όλοι οι μη πάσχοντες που διαβάζετε αυτή τη στιγμή
ταυτίζεστε απόλυτα με τις παραπάνω φράσεις , εγώ ως hard core σπιτόγατα θέλω να δώσω εκ μέρους των
ομοιοπαθών μου ορισμένες απαντήσεις.
Όχι αγαπημένοι μας φίλοι, δεν είμαστε άρρωστοι, ούτε
καταθλιπτικοί αν και σας ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον. Απλά διασκεδάζουμε με
τρόπο πολύ διαφορετικό από το δικό σας. Περνάμε τέλεια στο σπίτι μας με τις
πιτζάμες μας και την αγαπημένη μας ταινία στην τηλεόραση, την αγαπημένη μας
εκπομπή στο ραδιόφωνο και τα αγαπημένα μας πρόσωπα γύρω μας χωρίς εκκωφαντική
μουσική, καπνούς και μεθυσμένα παραληρήματα να μας εμποδίζουν. Κανείς δεν είπε
ότι σπιτόγατος= μοναχικός, είστε ελεύθεροι να μας κάνετε παρέα ενώ εκτελούμε
μαραθώνιο <<Πειρατών της Καραιβικής >> με τις πίτσες μας στο χέρι,
ή παίζοντας χαρτιά κι επιτραπέζια, ακούγοντας τη μουσική που μας αρέσει.
Δοκιμάστε και δεν θα χάσετε.
Και ναι, ξέρουμε ότι μπορεί κάποιες φορές να το παρακάνουμε
αλλά γι’ αυτό έχουμε εσάς, τους μη σπιτόγατους, party animals, αγαπημένους φίλους μας για να μας ενοχλείτε με τον τρόπο σας και να
εξισορροπείτε λίγο την κατάσταση.
ΥΓ : Α, και κάτι ακόμα... αν καταφέρεις να κάνεις ένα σπιτόγατο να βγάλει τις
πιτζάμες του και να σε ακολουθήσει σε βραδιά τύπου κλαμπ, ποτά και τα λοιπά παρελκόμενα, Παρασκευή βράδυ, να
ξέρεις ότι σε αγαπάει… σε αγαπάει πολύ.
Γράφει, η Μαριαλένα Τσομπανάκη
