Έχεις νιώσει ποτέ σου μίσος ; Έχεις αισθανθεί αυτήν την άσβεστη φωτιά να καίει το μέσα σου χωρίς έλεος, μέρα νύχτα, να καταλαμβάνει το μυαλό σου, να καθοδηγεί τις πράξεις σου και να θολώνει την κρίση σου;
Αν όχι σου εύχομαι να μην το νιώσεις πότε.
Γιατί όλοι ξέρουμε ότι τα αισθήματά μας μπορούν να μας κάνουν κακό, να μας
πονέσουν, να μας βλάψουν, το μίσος όμως είναι μια κατηγορία από μόνο του. Είναι
σχεδόν… ζωντανό παράσιτο, μικρόβιο που τρυπώνει μέσα σου όταν είσαι ευάλωτος
και σε κατατρώει αργά, σταθερά, ύπουλα.
Θα μου πεις…
όλοι ξέρουμε ότι το μίσος είναι κακό, αλλά μπορεί κανείς να το αποφύγει ;
Μπορείς να μην μισήσεις κάποιον που πρόδωσε την εμπιστοσύνη σου; Που έβλαψε
κάποιον που αγαπάς; Που έκλεψε το χαμόγελο από τα χείλη σου ; Που κατέστρεψε
ότι έχτισες με χρόνια προσπάθειας ; Όχι, δεν μπορείς απλά να στρέψεις αλλού το
βλέμμα σου, να αγνοήσεις τα αισθήματά σου, να μουδιάσεις τον εαυτό σου. Το
μίσος θα σε βρει, θα σου χτυπήσει την πόρτα, αλλά είναι στο δικό σου χέρι το αν
θα την ανοίξεις, και αν το κάνεις είναι επίσης δική σου επιλογή το πόσο γρήγορα
θα την κλείσεις ξανά.
Όταν
μισήσεις κάποιον, όταν του επιτρέψεις να σε επηρεάσει τόσο βαθιά που να
μετατρέψει την αγάπη σου, τη φροντίδα σου , το ενδιαφέρον σου σε μίσος, το φως
σου σε σκοτάδι, τότε υπάρχει πάντα ένα
κομμάτι σου που ανήκει σε εκείνον. Υπάρχει πάντα ένα μέρος του εαυτού σου που
βρίσκεται κρυμμένο πίσω από τα δεσμά του. Θέλει ενέργεια για να μισείς έντονα
κάποιον, να εκρήγνυσαι με κάθε αναφορά του ονόματός του, να βρίζεις θεούς και
δαίμονες κάθε φορά που τον βλέπεις μπροστά σου, να φοβάσαι ότι δεν θα μπορέσεις
να συγκρατηθείς αν χρειαστεί να τον αντιμετωπίσεις. Κι αυτή την ενέργεια το
μίσος την κλέβει από τη ζωή σου, από τους ανθρώπους που αγαπάς, από τα χαμόγελα
που έχεις να χαρίσεις, από τη ζέστη της καρδιάς σου.
Κι όσο δίνεις
χώρο στο παράσιτο τόσο εκείνο μεγαλώνει, αναπτύσσεται και δυναμώνει ώσπου κυριεύει κάθε σπιθαμή σου. Αλλάζεις… φτάνεις
σε ένα σημείο που πλέον δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, σε τρομάζουν οι σκέψεις
σου, σε αηδιάζει η συμπεριφορά σου. Γίνεσαι ένας άλλος , κάποιος πολύ
διαφορετικός, πολύ πιο σκοτεινός και πιο πολύ απεχθής ακόμη και για σένα τον
ίδιο.
Κι όμως,
ακόμη και τότε δεν μπορείς να σταματήσεις. Γιατί εκτός από απολύτως
αλλοτριωτικό το μίσος είναι και άκρως εθιστικό. Συνηθίζεις να μισείς, μπαίνεις
τόσο βαθιά σε αυτόν τον σκοτεινό , ατελείωτο λαβύρινθο που κάθε τι διαφορετικό, κάθε τι καλό , γλυκό
και φωτεινό σου φαίνεται ξένο και τρομακτικό.
Γιατί πίσω
από όλα αυτά , κάτω από όλη αυτήν την προσπάθεια και το δράμα… φοβάσαι.
Τρομοκρατείσαι στην ιδέα του να σταματήσεις να μισείς, γιατί τότε θα πρέπει να
νιώσεις. Θα πρέπει να αφήσεις το φράγμα του μίσους να σηκωθεί και να σε αφήσει
απροστάτευτο μπροστά στα πραγματικά σου αισθήματα μέχρι που δεν θα έχεις άλλη
επιλογή από το να παραδεχτείς και να βιώσεις την απώλεια, τον πόνο , την
προδοσία. Θα πρέπει να αφήσεις τα δάκρυά σου επιτέλους ελεύθερα να κυλήσουν,
και τα κομμάτια σου να σκορπίσουν.
Ναι θέλει θάρρος
και δύναμη για να τα καταφέρεις αλλά όσο πιο γρήγορα το κάνεις τόσο πιο γρήγορα
θα γιατρευτείς, τόσο πιο εύκολα θα επουλωθούν οι πληγές σου, τόσο πιο γερά θα
ξανακολλήσουν τα κομμάτια σου.
Πάντα θα
υπάρξει κάποιος που θα προσπαθήσει να ξυπνήσει το μίσος μέσα σου. Όταν όμως
έχεις πάθει, αναγκαστικά έχεις μάθει κιόλας. Ξέρεις τις συνέπειες που μπορείς
να έχει για σένα το να ενδώσεις.
Βγάλε λοιπόν
το μίσος από τη ζωή σου και σταμάτα να του δίνεις χώρο στην ψυχή σου. Βάλε στη θέση του τη συγχώρεση, όχι γιατί
εκείνος που σε έβλαψε απαραίτητα το αξίζει αλλά γιατί το αξίζεις εσύ και ότι
όμορφο κρύβεις μέσα σου.
Γράφει, η Μαριαλένα Τσομπανάκη
