Όσο σπιτόγατα κι αν δηλώνεις πρέπει να παραδεχτείς ότι μερικές από τις καλύτερες αναμνήσεις σου έχουν γραφτεί τις μέρες εκείνες που απρόθυμα άφησες την ησυχία του καναπέ σου. Τις μέρες εκείνες που γκρινιάζοντας ενέδωσες στα παρακάλια των φίλων σου και έκλεισες πίσω σου την εξώπορτα με έφραση δραματικής βαρεμάρας και ενέργεια σε επίπεδα Λάουρας Νάργες εν καιρώ Survivor. Και παρά τον αρνητισμό που χαρακτήριζε την "ταλάιπωρη" ύπαρξή σου κατά την έξοδό σου, κατέληξες να ξανασυναντιέσαι με το πολυλατρεμένο σου κρεβάτι με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά και μία αίσθηση απόλυτης χαράς και ικανοποίησης για τη νύχτα ή τη μέρα που πέρασες.

 Πώς συμβαίνει όμως αυτό το μαγικό ; Πώς είναι δυνατόν ενώ όλα ξεκινάνε στραβά στο τέλος να καταλήγουν τέλεια ; Και κυρίως γιατί όταν προγραμματίζουμε τα πάντα και φροντίζουμε την κάθε λεπτομέρεια το σύμπαν συνομωτεί για να καταστρέψει τα σχέδιά μας ;

  Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το μυστικό είναι κρυμμένο σε κάτι πολύ απλό που όμως όλοι έχουμε την τάση να παραμελούμε και να αδιαφορούμε και αυτό δεν είναι άλλο από την προσδοκία. Άτιμη, παντοδύναμη και απρόβλεπτη η προσδοκία έχει τον τρόπο της να μπερδεύεται και να φέρνει τα πάνω κάτω στα σχέδια και τις διαθέσεις μας χωρίς κάν να το καταλάβουμε. Κι αυτό γιατί πολύ απλά καταφέρνει να αλλάζει εντελώς τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε όσα μας συμβαίνουν.

  Σπεύδω να εξηγήσω. Σκέψου την τελευταία φορά που τα σχέδιά σου για μια επική νύχτα "καταστράφηκαν" . Είχες κανονίσει τα πάντα, με ποιους θα βγεις, πού θα πάς, τι θα φορέσεις και εντελώς ξαφνικά η μία αναποδιά άρχισε να εμφανίζεται πίσω από την άλλη. Κάποιος από την παρέα το ακύρωσε, είχε τρομερή κίνηση στο δρόμο, άργησες να βρεις τραπέζι, έπεσε κρασί στο καλό σου παντελόνι και το δράμα σου δεν είχε τελειωμό. Αν σκεφτείς λογικά βέβαια όλα αυτά τα μικροπράγματα δεν θα έπρεπε να είναι αρκετά για να χαλάσουν το βράδυ σου, ήταν όμως αρκετά για να ρίξουν τη διάθεσή σου στα Τάρταρα. Κι αυτό γιατί κάθε φορά που κάτι πήγαινε έστω και λίγο στραβά ερχόταν σε απόλυτη σύγκρουση με τη προσδοκία του τέλειου που είχες στο κεφάλι σου, γεμίζοντάς σε με αρνητισμό που με τη σειρά του έφερνε ακόμη περισσότερες ατυχίες.

  Αντίθετα η γκρινιάρα σπιτόγατα του σεναρίου μας βγήκε με την προσδοκία ότι θα περάσει μια βασανιστική βραδιά βαρεμάρας και ανυπομονησίας να γυρίσει στο σπίτι της, πιστεύοντας ότι τίποτα δεν θα πάει καλά. Για εκείνη λοιπόν οι "αναποδιές" που σου χάλασαν τη διάθεση ήταν αναμενόμενες και όλα όσα πήγαν σωστά , τα οποία εσύ δεν πρόσεξες λόγω των κατεστραμμένων σχεδίων σου, τις έφτιαξαν κατά πολύ τη διάθεση που συντελώντας σε μία απροσδόκητα τέλεια βραδιά.

  Τώρα θα μου πεις "Και ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα ;  Να βγαίνω μέσα στη γκρίνια για να περάσω καλά ; " Φυσικά και όχι. Αυτό όμως που πρέπει όλοι να κατάλαβουμε είναι ότι πολύ συχνά χάνουμε πολύτιμες ευκαιρίες να περάσουμε καλά, να γελάσουμε με την ψυχή μας και να δημιουργήσουμε όμορφες αναμνήσεις εξαιτίας της εμμονής μας με το "τέλειο" και της μηδενικής μας ανοχής στις αναποδιές. Τόσο η "τελειότητα" όσο και η "ολική καταστροφή" είναι εξίσου πιθανό να συμβούν. Η διαφορά βρίσκεται στο πώς εσύ θα διαλέξεις να τις δεις...


Γράφει, η Μαριαλένα Τσομπανάκη