Και εκεί που κάνεις δεξιά, τι να δεις; Άλλο ένα πλοίο ξεκίνησε. «Θες να φύγουμε με το επόμενο;», ρωτάς για πλάκα και συνήθως γελούν και λένε ναι. Μέσα σου εύχεσαι να το εννοούσαν, να είχαν τα κότσια να το κάνουν πράξη, να μη φοβούνται όσο εσύ, να ρίξουν δυο ρούχα σε μια μικρή βαλίτσα και να σε πάρουν να πάτε σε κανα νησί. Όχι για πολύ.. και δυο μέρες σου είναι αρκετές.

     Και τι δε θα’δινες να είσαι λίγο πιο τολμηρός, ίσως και λίγο τρελός, ώστε όταν κουραστείς, όταν βαρεθείς να πάρεις μια μικρή βαλίτσα και να ταξιδέψεις με άγνωστο προορισμό. Αντ’ αυτού εσύ σκέφτεσαι τα χρήματα και τον χρόνο που θα χάσεις, σε βασανίζουν οι κίνδυνοι που υπάρχουν. Αφήνεις τις μέρες να περνούν χωρίς να μπεις ούτε σε πλοίο, ούτε σε αεροπλάνο παρά μόνο σε μετρό και λεωφορείο με προορισμό την σχολή ή την δουλειά.

     Οι απαιτήσεις της καθημερινότητα είναι τόσες πολλές που είναι αρκετά δύσκολο να κανονίσουμε ένα οργανωμένο ταξίδι με συγκεκριμένα άτομα, μέσω και προορισμό. Ίσως γι’ αυτό να σου φαντάζουν αδύνατα τα απρόοπτα ταξίδια, και μεταξύ μας καθόλου εύκολα δεν είναι. Πόσο θα ήθελες τις ώρες που «χάνεις» από την ζωή σου για να πας εκεί που «πρέπει» να μπορούσες να τις ενώσεις και να τις περάσεις σε ένα άλλο μέρος, μακριά από την άλλοτε κουραστική και άλλοτε βαρετή σου καθημερινότητα.

     Εκπομπές στην τηλεόραση και βίντεο στο YouTube σου υπενθυμίζουν πως υπάρχουν τόσα μέρη που θες να ανακαλύψεις και όταν ξαπλώνεις υπόσχεσαι πως ο επόμενος στόχος σου είναι ένα ταξίδι. Το επόμενο πρωί ορίζεις την υπόσχεση αυτή ως μακροπρόθεσμη, διότι τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.

     Μήπως όμως η ζωή είναι πολύ μικρή για να έχουμε τόσα πρέπει και να κάνουμε πάντα στην άκρη τα θέλω μας; Μήπως είναι η στιγμή να σκεφτείς αν είναι αρκετός ο χρόνος που προσφέρεις στον εαυτό σου; Κάνε τώρα κάτι για σένα και μόνο για σένα. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι φαντασμαγορικό αρκεί να σου γεμίσει τις μπαταρίες και να σε βοηθήσει να δεις την καθημερινότητά σου με άλλο μάτι, λίγο πιο θετικά.

Γράφει η Άννα Πάντο